In de lente van 1947 reist de jonge student Bram Cohen met de trein door Duitsland, op weg naar Kopenhagen. Zijn Joodse familie is voor de helft uitgemoord. Vol bitterheid kijkt hij naar het verwoeste land en het overwonnen volk. “De honger staat ze op het gezicht. Goed zo, nog lang niet genoeg!”, schrijft hij in zijn reisboek. Maar op het station in Hamburg draait alles om. Langs het spoor drentelen jonge kinderen met kromme beentjes door kalkgebrek. In plaats van haat voelt Bram vergeving en compassie.